Zijn de tonnen voor de ABN Amro-top illegaal?

RvB_2014Pieter Omzigt, het bijtertje van de CDA-fractie, denkt ontdekt te hebben dat de ton die ABN Amro-bestuurders extra krijgen illegaal is. Zoals vaker speelt hij dit handig. De specifieke vragen naar juridische details zorgen er immers voor dat besluitvorming wordt opgehouden en de minister het moeilijk wordt gemaakt.

Begin deze week diende hij met een hele partij andere fracties (D66, ChristenUnie, GroenLinks, SGP, 50PLUS, groep Bontes/Van Klaveren en de heer van Vliet) zijn prangende vragen in.

“In het vragenuurtje van 24 maart 2015 meldde de Minister van Financiën dat de Raad van Commissarissen daarop in 2012 en in 2013 een beroep gedaan heeft op de Raad van Bestuur om die verhoging/bonus vervolgens niet te accepteren. Dat is een uiterst merkwaardige gang van zaken, namelijk een werkgever die een beloning toekent en vervolgens het personeel dringend vraagt er voorlopig vanaf te zien. Nu dit toch het geval is, vragen genoemde leden zich af op de verhoging wel is ingegaan in de tijdsperiode dat dit mocht, namelijk voor 1 juli 2012?”

Dat wat Omtzigt ‘merkwaardig’ vindt, is precies de constructie waarmee de Raad van Commissarissen van ABN Amro voldoet aan de wet. Sinds 1 juli 2012 zijn bonussen verboden bij staatsgesteunde banken. Ter compensatie mocht eenmalig een verhoging van het vaste salaris met 20% worden doorgevoerd in de periode tussen indiening van de wet en inwerkingtreding van de wet.

Dat is precies wat de RvC van ABN Amro heeft gedaan. In het jaarverslag 2012 staat:

“After careful consideration and with due observance of the one-off transition arrangement included in the Bonus Prohibition Act, the Supervisory Board decided to award the members of the Managing Board a temporary fixed allowance. This allowance of EUR 100,000, which represents 16.67% of the 2011 annual salary, applies effectively as from 1 January 2012 for as long as the Bonus Prohibition Act is applicable to ABN AMRO. The Chairman of the Managing Board is not entitled to this allowance. For the calendar year 2012, all six Managing Board Members have waived their entitlement to this allowance.”

Oftewel: de commissarissen kenden de bestuurders een verhoging van 16,67% toe voor 2012 en die zagen daar gezien de situatie waarin de bank verkeerde van af. In 2013 gebeurde hetzelfde. De heibel die deze week ontstond, gaat over 2014. Over dat jaar zagen de bestuurders niet meer af van de verhoging. Het besluit van 2012 werd daarmee eindelijk geëffectueerd. Dat is ook de reden dat minister Jeroen Dijsselbloem van Financiën als aandeelhouder dit formeel niet meer kon tegenhouden. Zijn voorganger Jan-Kees de Jager (CDA) had er immers in 2012 al mee ingestemd.

Vraag twee van Omtzigt gaat over de vraag of het hier wel een verhoging van het vaste salaris betreft:

“Ten tweede heet de beloning een «temporary fixed income», een tijdelijk vast inkomen. Dat lijkt de leden van de fracties van het CDA, D66, de ChristenUnie, GroenLinks, de SGP, 50PLUS, de groep Bontes/Van Klaveren en de heer Van Vliet een contradictio in terminis. Het is een tijdelijk inkomen of een vast inkomen. Het inkomen is niet genoten in 2012 en 2013, maar wel in 2014. Daardoor is het gewoon een variabel inkomen. Deelt de Minister die opvatting?”

Slim. Maar ik denk niet dat Omtzigt hier raak schiet. Zolang de bank in staatshanden blijft, zijn bonussen verboden. Tot die tijd bieden de commissarissen hun bestuurders een salarisverhoging aan. Een tijdelijke verhoging van hun vaste salaris dus. Je kunt moeilijk stellen dat deze verhoging de facto een bonus is omdat de bestuurders er twee jaar achtereen uit maatschappelijke overwegingen van afzagen.

“Ten derde zijn genoemde leden nog extra verbaasd over het feit dat ook het lid van de Raad van Bestuur van ABN AMRO dat is aangetreden in 2013, dus na ingang van het bonusverbod, een verhoging/bonus toegekend krijgt ter compensatie van een variabele beloning die nooit in zijn contract gestaan kan hebben.”

Dit zou wel een punt voor Omtzigt kunnen zijn. Oud-topambtenaar Kees van Dijkhuizen is later aangesteld in de raad van bestuur van de bank. De beslissing over zijn salarisverhoging kan dus niet voor 1 juli 2012 zijn genomen, redeneert Omtzigt.

Hier zal het ervan afhangen hoe het contract van Van Dijkhuizen precies is opgesteld. De wet uit 2012 die bonussen verbiedt voor staatsgesteunde banken zegt wel iets over dergelijke gevallen:

“De bestuurders die gedurende de periode waarin steun wordt genoten worden aangetrokken, kunnen op dat moment onderhandelen over hun arbeidsvoorwaarden, waarbij ook geldt dat de vaste beloning dient te passen binnen het geldende beloningsbeleid, en dat deze na vaststelling wordt bevroren.”

Oftewel: het stond Van Dijkhuizen vrij zijn eigen arbeidsvoorwaarden te eisen. Maar zijn salaris moest wel enigszins passen binnen de beloningsregels die voor de anderen golden. Het zou me dan ook niets verbazen als in zijn contract de reeds toegezegde 16,67% verhoging al was opgenomen, maar dat hij daar van afzag zolang de andere bestuurders die ook niet kregen.

Natuurlijk is het wel merkwaardig dat hij gecompenseerd wordt voor een verboden bonus die hij nooit heeft ontvangen. Anderzijds, de wet stelt dat hij mag eisen wat hij wil. Dat hij in een private bank wél een bonus zou hebben gekregen, zal in de arbeidsvoorwaardeneis natuurlijk worden meegenomen.

Ik ben heel benieuwd naar de antwoorden op deze vragen van Omtzigt. Ik geef hem tegenover een batterij ABN-juristen niet veel kans. Maar áls hij een juridische onvolkomenheid heeft ontdekt, staat aandeelhouder Dijsselbloem natuurlijk in zijn hemd.

Voorlopig denk ik dat het morele appèl van de PvdA meer kans maakt dan het juridische appèl van het CDA. Het is dan wel de vraag hoe hard de PvdA het durft te spelen. Kamerlid Henk Nijboer maakt de beursgang afhankelijk van deze beloningskwestie. Dat heb ik Dijsselbloem nog niet zo hard horen zeggen.

2 gedachten over “Zijn de tonnen voor de ABN Amro-top illegaal?

  1. Herman Frank

    Na nadere bestudering van de wet, de regeltjes en wat dies meer zij aan nieuwe informatie, is duidelijk geworden dat de toekenning van de ton volgens de wet en de afspraken was, dat de vertegenwoordiger van de grootaandeelhouder hier een wettelijk “ja” op heeft gegeven met (misschien-) een geheven wenkbrauw, dat (misschien-) dezelfde vertegenwoordiger zijn steun heeft toegezegd voor het acceptabel vinden van de ton en dat de bestuurders die de ton bijgeschreven hebben gekregen en deze nu hebben moeten terugbetalen zich nu “totaal onterecht gekielhaald vinden” omdat het (op zijn Polderlands-) “in goed overleg is besloten”.
    Een onverkwikkelijke gebeurtenis die het al wankel rechtsgevoel niet bepaald steunt.
    Vraag aan ELKE salon-socialist, studenten-protest leider, steuntrekker, werkende, gepensioneerde of anderzijds “geld-afhankelijke sloeber” of hij/zij DRIE JAAR OP RIJ Euro 100.000 PER JAAR wil weigeren “omdat de anderen (ondanks de gemaakte afspraken-) het hem/haar niet echt gunnen” en je zal er achter komen dat er opeens en heel andere dynamiek tevoorschijn komt. We kennen toch nog steeds het contract-recht dat “afspraak = afspraak”? Je kan op ELK punt wel een groep van moraalridders vinden die er tegen of er voor zijn, maar daarom hebben we toch een neutrale wetgeving met jurisprudentie?
    Voor mij mogen die bestuurders de “geweigerde” bedragen van hun belasting aftrekken als “giften”, want dat is wat ze hebben gedaan. “Ze hebben een bedrag van 3x Euro 100.000 aan Vadertje Staat geschonken.”

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>