Wat is de tactiek van de Grieken?

tsiprasDe afgelopen dagen heb ik mij het hoofd gebroken over de strategie van de Griekse regering. Wat wil premier Alexis Tsipras nu precies? En hoe denkt hij dat te bereiken door op geen enkele manier mee te werken met ‘The Institutions’? Realiseert hij zich niet dat hij zijn land steeds verder in de penarie helpt?

Ik ben er nog niet helemaal uit. Maar grofweg zie ik twee mogelijkheden.

Tactiek 1) De Grieken spelen een ragfijn onderhandelingsspel

In februari hebben Duitsland en de andere eurolanden de Griekse nieren geproefd. Wolfgang Schäuble, de Duitse minister van Financiën, realiseerde zich dat de Griekse regering het ultieme dreigement van een Grexit niet aandurfde. Daarmee was voor hem de weg vrij om de Grieken tegen de muur te zetten en niets toe te geven. Dit culmineerde in het akkoord van 20 februari waarin de Grieken totaal werden vernederd. Tegen de inzet van de regering in werd ze alsnog gedwongen zich te committeren aan de oude afspraken die de vorige Griekse premier had gemaakt.

Maar wie zegt nu dat Tsipras dat ultieme dreigement niet aandurft? Is hij niet hard op weg naar een exit uit de euro? Hij maakt zich zo onmogelijk, werkt op geen enkele manier mee, dat het vertrek uit de eenheidsmunt steeds aannemelijker is geworden. Als hij deze zelfmoordstrategie doorzet, zet hij de eurozone voor het blok: wil Europa het op een Grexit aan laten komen?

De enige reden waarom het tot een Grexit zou kunnen komen is pure irritatie en frustratie van Schäuble en de zijnen. Want zolang de Europese leiders rationeel blijven, zullen ze dat scenario proberen te voorkomen. Korte opsomming van de nadelen: chaos in Griekenland, precedentwerking van eerste euro-exit, Rusland en China in de kaart gespeeld, slecht voorbeeld naar de Britten en tal van andere geopolitieke argumenten.

Tsipras neemt hiermee wel een groot risico. Want een Grexit is geen wenkend perspectief. Hij moet dus wel heel zeker zijn dat uiteindelijk de eurozone over de brug zal komen om dit te voorkomen. En dan is er nog het stadium daarvoor, waarover eurogroepvoorzitter Jeroen Dijsselbloem onlangs vrijelijk filosofeerde: het Cyprus-scenario.

De eurolanden kunnen Griekenland ook in het voorgeborgte van de exit laten zitten. Dat betekent in de euro blijven, maar daar wegkwijnen. Vanwege de bankruns moeten de banken dicht, worden de grenzen gesloten om kapitaalvlucht te voorkomen en kunnen salarissen en pensioenen van ambtenaren niet worden uitbetaald. Misschien moet Tsipras hier nog iets op bedenken.

De komende dagen moet blijken of dit de strategie van de Grieken is. Ik zou niet kunnen bedenken waarom ze sinds 20 februari totaal niet meewerken en dat vanaf nu ineens wel zouden doen. Alleen tactiek 2 geeft daarop een antwoord.

Komt ie:

Tactiek 2) De Grieken hebben geen idee waar ze mee bezig zijn

Verdere uitleg is niet nodig. Rest de vraag welk van beide tactieken het meest beangstigend is.

6 gedachten over “Wat is de tactiek van de Grieken?

  1. Henry J.

    Tactiek 3: ze rekenen erop dat Rusland helpt bij een Grexit.
    Taktiek 4: ze rekenen erop dat de VS niet zal toestaan dat de EU het tot een Grexit laat komen.

    Reageren
    1. Martin Visser Bericht auteur

      Terechte punten. Hoort allemaal bij tactiek 1, wat mij betreft. Er wordt van beide zijden geflirt met de Grexit, maar niemand wil het ook echt.

      Reageren
  2. Gijs

    3) Tsipras en Varoufakis willen een Grexit bewerkstelligen maar hebben hiervoor geen mandaat van het Griekse volk, dat in grote meerderheid in de Euro wil blijven. Daarom traineren ze de boel net zo lang totdat ze eruit worden gegooid. In dat geval kunnen ze de schuld aan de Eurozone/Duitsland geven.

    Met betrekking tot tactiek 2 zou ik willen toevoegen dat het aannemelijk is dat ze grotendeels een ad hoc strategie hanteren. Ten eerste omdat Syriza en haar leiders nog nooit eerder geregeerd hebben en dus een politiek discours hebben dat grotendeels gericht is op ‘zo zou het moeten’ ipv op ‘alleen zo kan het’. In mijn beleving bepalen ze bijna van dag-tot-dag wat ze zullen gaan doen. Additioneel probleem is dat Syriza zelf eigenlijk een gelegenheidscoalitie is van allerlei linkse facties en de coalitiepartner Independent Hellenes een merkwaardig nationalistisch clubje behelst dat eigenlijk weinig gemeen heeft met het linkse Syriza, behalve dan een harde opstelling tegen Europa.

    Ik sluit niet uit dat de theatrale strapatsen die worden opgevoerd in eerste plaats bedoeld zijn voor interne politieke consumptie. Ze moeten een gevecht opvoeren om de achterban te laten zien dat ze hun uiterste best hebben gedaan. Ondanks het feit dat er uit Tsipras’ mond (over nazi-compensatie e.d.) een hoop onzin komt is het volgens mij een behoorlijk intelligent persoon. Wellicht dat de aansturing op een persoonlijke ontmoeting met verschillende EU-leiders bedoeld was om ze in persona op de hoogte te stellen van zijn eigenlijke bedoelingen. Een Grexit lijkt mij iig voor de Grieken een uiterst pijnlijk proces dat voor geweldige disruptie in hun financiële systeem zal zorgen. Een default op hun euro-schulden is dan onvermijdelijk en zal het land langdurig uitsluiten van de kapitaalmarkten. Dat zou betekenen dat de overheid/CB in grote mate voor het redden van de eigen banken en het financieren van het eigen apparaat en sociale voorzieningen zal zijn aangewezen op het bijdrukken van nieuwe drachmes, met gierende inflatie als gevolg. Ik kan me niet voorstellen dat ze daarop aansturen, dus ik ga voor de tactiek van het schijngevecht en uiteindelijke capitulatie.

    Als Europa slim is komen ze Griekenland tegemoet met een substantiële bijdrage aan schuldreductie of financiering van sociale programma’s. De meest aantrekkelijke optie is om schuldreducties te koppelen aan omvangrijke hervormingen in de economie en het politieke apparaat. Op die manier zou je een krachtig beloningsmechanisme in kunnen bouwen om maatregelen te stimuleren die op langere termijn tot nutsmaximalisatie leiden. Uitzicht op schuldreductie vormt dan een soort tegenkracht voor de pijnlijke aanpassingen op korte termijn.

    Reageren
  3. Nemo10

    De opgebouwde Griekse schuld kan het land nooit ophoesten door en met hun te kleine economie. Om de andere zwakke Euro landen erbij te houden zal Brussel die schuld niet saneren maar ook verhinderen dat het land er zelf uitstapt. Er komt een compromis waarbij het land levenslang ‘uitstel van betaling’ krijgt en tegelijkertijd een soort Marshall Hulp krijgt om de economie te herstellen/versterken. Dat is de ook de pokerkaart die Varoufakis straks uitspeelt.

    Reageren
  4. Henry J.

    Schuldreductie? Mwah…. Zit er niet in zolang Gr. niet de mogelijkheden heeft om verder te bezuinigen. Die mogelijkheden hebben ze opgegeven doormiddel van de beloftes aan het volk, reeds gevolgd door daden. B.v. de pensioenen zijn met “slechts” twee euro per dag (reken even door) verhoogd, een klein beginnetje volgens T. Bovendien zal schuldreductie niet (direct) bij de Gr. burger terecht komen en dus weinig veranderen in het populistisch kiesgedrag.
    Ik denk dat, zolang er iedere vier jaar verkiezingen zijn en er dus (goedkope) beloftes aan het volk zullen worden gedaan, er geen harde afspraken mogelijk zijn met de Gr. Het is nu eenmaal niet zo dat als je iemand een stropdas omdoet, hij ook automatisch betrouwbaar zal zijn.
    Ik geloof niet dat ik er persoonlijk veel zin in heb om daar mijn zuurverdiende belastingcentjes naar toe te schuiven! Ze dienen zich aan de afspaken te houden, hoe moeilijk dat ook is. En dat dan de grootste klappen bij de gewone man vallen moge duidelijk zijn, nooit anders geweest in de geschiedenis. En dat er dan een paar slimme jongens misbruik van dat gegeven maken door het volk mooie verhalen te vertellen en daarmee vrienden maken en politieke invloed krijgen? Nooit anders geweest in de geschiedenis. Je kunt blijkbaar niet verder dan vier jaar vooruit kijken en dat is ook gelijk de houdbaarheidsdatum van afspraken die je maakt in de politiek zo blijkt. Dus die terugbetaling vanaf 2050? Welnee …. Waarvan? Van zonnestralen? De Griekse economie hangt aan elkaar van invloeden van buitenaf en die zijn onvoorspelbaar over een tijdsbestek van vijfendertig jaar. Dus: politiek gereutel en beloftes richting het gepeupel van Nederland. Niet nog meer geld naar Gr. a.u.b.

    Reageren
  5. Weimar

    De Grieken spelen het slim. Misschien moeten ze Varoufakis offeren, maar de Grieken blijven binnen de Eurozone.

    Exit is ook voor de rest een te grote gok: niet alleen financieel (€300mld lening maar ook €100mld ECB exposure) maar ook politiek (precedent, euro project ten einde etc). Grieken hebben relatief weinig te verliezen. Primary surplus is er en een kale kip kan je niet leegplukken.

    Capital controls rond Grieks Pasen logisitek het beste: dat is 12 april. Maar daarna debt restructuring conference in Parijs, Helsinki of Madrid. En internationale belastinginspecteurs naar Griekenland geleid door de Britten en Duitsers.

    Enige kink in de kabel kan zijn: Spanje of Finland.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>