Socialisten houden Dijsselbloem in het zadel

rajoyJeroen Dijsselbloem is inmiddels zo zeker van zijn zaak dat hij zich eindelijk formeel durft te kandideren voor een tweede termijn als eurogroepvoorzitter. Het was natuurlijk allang duidelijk dat hij deze ambitie had, maar nu is de stap officieel.

Als hij erin slaagt om die kandidatuur te verzilveren, dan gebeurt er iets bijzonders in de Europese Unie. Dan wordt deze topfunctie niet meer verdeeld op basis van een landenvoorkeur, maar vanwege de politieke kleur van Dijsselbloem.

Bondskanselier Angela Merkel sprak eerder al haar steun uit voor Luis de Guindos als nieuwe voorzitter van de club van eurolanden. Dat was al verrassing één: het strenge Noord-Europese Duitsland dat een mediterrane kandidaat naar voren schuift. Het is allemaal partijpolitiek.

Dit gaat terug tot voor de Europese verkiezingen. Op 7 maart 2014 kozen de politieke kopstukken van de EVP, de Europese christendemocraten en conservatieven, hun kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Merkel steunde Jean-Claude Juncker, maar de Spaanse premier Mariano Rajoy was meer geporteerd van de Fransman Michel Barnier.

Merkel haalde Rajoy over en met de Spaanse steun was Juncker zeker van het lijsttrekkerschap van de EVP. Maar de Spaanse premier wilde wel iets terug. Sinds het vertrek van José Manuel Gonzalez-Paramo uit het dagelijkse bestuur van de Europese Centrale Bank in juni 2012 was Spanje er nogal bekaaid vanaf gekomen wat Europese topposities betreft. Merkel zou Spanje toen het eurogroepvoorzitterschap hebben beloofd.

Een wonderlijke situatie. Duitsland supporterde Dijsselbloem eerder wel bij zijn benoeming tot eurogroepvoorman, maar nu zou hij de steun van deze bevriende natie kwijtraken voor zijn herbenoeming. Politieke kleur ging voor landenkleur. Zonder Duitse steun leek Dijsselbloems terugkeer in Brussel kansloos.

Maar ook hij zette de partijpolitieke kaart in en zocht steun in Frankrijk en Italië. En dat lijkt te hebben gewerkt. De socialisten Francois Hollande en Matteo Renzi geven Dijsselbloem nu een kontje om opnieuw in het eurogroepzadel te belanden. Dijsselbloem hoefde er bijna niks voor te doen, behalve zijn eigen principes ten aanzien van de strenge aanpak van Frankrijk inslikken.

Merkel is straks de lachende derde. Zij haalde Rajoy over haar EVP-kandidaat te steunen en ze krijgt er een Hollander op een toppositie voor terug. Een klassieke win-win-situatie. Voor Rajoy zijn de druiven zuur. Spanje stemde in januari 2013 als enige tegen Dijsselbloem als eurogroepvoorzitter. Dat doet Spanje ongetwijfeld nog een keer, maar wat kan Dijsselbloem dat schelen.

3 gedachten over “Socialisten houden Dijsselbloem in het zadel

  1. Wil Post

    Samenwerken en onderhandelen over de verdeling van macht lijkt steeds belangrijker te worden. Hopelijk weten politici hiermee te voorkomen dat onze vrijheid wordt aangetast. Verdere versplintering van politieke partijen moeten we zien te voorkomen, die zou anders wel eens de achilleshiel kunnen worden van onze democratie.

    Reageren
  2. Pingback: Het is allemaal partijpolitiek. De eigen principes... — Gerolf Annemans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>