Elk (vissers)dorp zijn eigen Jos van Rey

Vandaag is de publieksdag van het Fraude Film Festival in Eye. De hele dag zijn er reportages en documentaires te zien over fraude, corruptie en criminaliteit. Een mooi en interessant filmfestival dat vooral heel erg inhoudelijk is.

Met onder meer het OM, de NVWA, EY, Fiod en ABN Amro heeft het evenement grote sponsors. Voor mensen die werken in het toezicht, de compliance, bij justitie en inspectie worden hier nuttige discussies gevoerd naar aanleiding van een film.

Vanmiddag mocht ik de Andere Tijden-reportage ‘De mazen van het net’ inleiden en het debat erna modereren. De film gaat over de grootschalige ontduiking in de jaren zeventig en tachtig van Europese visquota. De vraag is: gaat dit over vroeger of ook nog over nu?

In het panel zaten vader en zoon Albert en Jacob van Urk, die… van Urk komen. Verder Koen Kolodziej van de NVWA en officier van justitie Ingeborg Koopmans. De cultuurclash tussne praktijk en toezicht en handhaving werd goed zichtbaar op het podium.

Dat er vroeger veel gerotzooid werd, betekent volgens vader en zoon niet dat dat nog steeds het geval is. Terwijl er volgens het OM eigenlijk niets veranderd is. Volgens OM en NVWA is er veel zwarte vis die uiteindelijk zijn weg naar de horeca vindt. Dat kan ondermaatse vis zijn of vis die om andere redenen buiten de afslag om wordt verhandeld.

Koopmans van het OM vond ik ronduit pessimistisch. Zij schetst een beeld van grootschalige fraude en ontduiking rondom tal van milieuregels, in de visserij, de landbouw en de afval. Nederland heeft ook een cultuur van ons kent ons en vriendjespolitiek waarbij veel oogluikend wordt toegestaan. Volgens de officier van justitie is er in elk dorp of stad wel een Jos van Rey.

Mooi in de film vind ik de worsteling van visser Albert van Urk tussen de zondagse boodschap van de kansel en de praktijk door de weeks. Hij zegt ook dat de vissers in de jaren zeventig en tachtig misschien ook teveel achter Mammon aanliepen, in de Bijbel de god van het geld.

Aan het einde van de paneldiscussie legde ik hem dit nog eens voor. Het leverde een eerlijke en persoonlijke beschouwing op van een gepensioneerde visser die wilde vechten voor zijn bestaan maar zeker ook vanuit zijn geloofsovertuiging niet trots is op wat er destijds gebeurde.

Maar dat neemt niet weg dat vader en zoon Van Urk gedurende de reportage met een grote glimlach op het gezicht naar het filmscherm zaten te kijken…

Kijk hier de reportage.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *