Dolende ziel

Ik dacht vooraf dat ik medelijden zou krijgen met haar, maar dat was niet zo. Híj bleek de meelijwekkende figuur te zijn in deze film. A ghost story (2017) vertelt het verhaal van een jong stel dat op het punt staat te verhuizen. Plotseling krijgt hij een auto-ongeluk en blijft zij alleen achter. Zij moet haar verdriet verwerken, maar uiteindelijk gaat haar leven door.

Hij – en dat is het bijzondere aan deze film van David Lowery – gaat verder door het ‘leven’ als spook. Hij is een dolende ziel die in het vertrouwde huis blijft hangen. Geen special effects, gewoon een man met een laken over zijn hoofd met twee gaten erin. En ondanks die simpele aanpak voel je met hem mee. Vanuit een hoek van de kamer bekijkt hij het leven van zijn vriendin. En als zij uiteindelijk verhuist, maakt hij de levens van vele anderen mee in hun huis.

Ik zal niet teveel verraden, de film maakt onverwachte wendingen die overigens niet allemaal even geslaagd zijn. Maar dat diep melancholische gevoel heeft de maker goed weten op te roepen. Het spook leeft eeuwig en een eeuw duurt even lang als een minuut. En andersom. Die tergende eeuwigheid, het knagende gevoel van gemis, de aanhoudende rouw, het is allemaal prachtig gevangen in deze film.

Je moet je overgeven aan de eenvoudige vormgeving van man met laken, maar dan krijg je veel terug. Prachtige langdurige shots die door hun duur zeer beklemmend zijn. Schitterende muziek die perfect past bij deze melancholische trip. Het is een zeer geslaagde film geworden over eeuwigheid, herinnerd worden, liefde en rouw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *