De sensatie van oude pareltjes ‘ontdekken’

Een nieuwe plaat waar je lang naar uitkeek voor het eerst horen, is een groot genot. Zeker als de plaat erg goed blijkt te zijn. Je weet wel, dat gevoel als er een nieuwe Radiohead uit is. En je luistert elk nummer voor de allereerste keer.

Maar er is een nóg groter genot. Al langer bestaande muziek voor de allereerste keer horen. Liefst muziek van enkele decennia oud. Die sensatie is ongeëvenaard. De allernieuwste Radiohead kent nog niemand, maar oude muziek die je had gemist is muziek die je al wel had kunnen kennen. Maar die op de een of andere manier al die jaren aan je aandacht is ontsnapt.

Toen ik Disney girls van The Beach Boys enkele jaren geleden voor het eerst hoorde in de serie Overspel had ik zo’n ervaring. Huub Couwenberg (Kees Prins), boef en pater familias zet in alle afleveringen een oud singletje op. Steeds melancholieke nummers. Aan het eind van serie 2 draait hij Disney girls en ik werd meteen diep getroffen. Dat was ongeveer vijf jaar geleden.

Dat gevoel. Hoe kan het dat ik dit ene nummer van die overbekende band nog nooit heb gehoord. Hoe kun je zo’n parel missen? Waarom heeft niemand me daar ooit iets over verteld? En dan te bedenken dat al uit 1971 komt! Inmiddels staat de LP Surf’s up, waar dit juweeltje op staat, in mijn platenkast,

Nog zo eentje: Late for the sky van Jackson Browne. Uit 1974 nota bene! Ik ken het nummer pas enkele jaren. Natuurlijk stond Running on empty (met daarop The load-out/Stay) al jaren bij mij thuis. Maar hoe kon ik die andere prachtplaat over het hoofd zien?

Een tijd geleden google ik lukraak op beste americana-songs en toen viel mijn oog op die stemmige hoes van Late for the sky. Bij de eerste beluistering liepen de rillingen me over de rug. Jackson Browne bezingt heel mooi en intens een langdurige relatie waarvan de verteller de conclusie trekt dat die eigenlijk al een poos weinig meer voorstelt. Zo pijnlijk.

“How long have I been sleeping
How long have I been drifting alone through the night
How long have I been dreaming I could make it right
If I closed my eyes and tried with all my might
To be the one you need”

Echt zo eentje in de categorie ‘om te janken zo mooi’.

Deze week kwam er eentje bij. Op Spotify speelde ik de Paul Simon-afspeellijst af. Ik ken ongeveer elk nummer van Simon & Garfunkel en ik dacht zo’n beetje alles van Paul Simon solo te kennen. Niet dus. Hearts and bones kwam als een moker binnen. Van het gelijknamige album uit 1983, het album voor Graceland.

En opnieuw dat gevoel. Blij dat ik het prachtlied alsnog ‘ontdek’. Opwinding. Ook een soort gêne. Hoe kon ik me ooit liefhebber van Paul Simon noemen als ik al die jaren een van zijn mooiste liedjes heb misgelopen? Een rare sensatie van iets nieuws te ontdekken dat je vervolgens niet van de daken schreeuwt, want het is helemaal niet nieuw. Die combinatie dat het nieuws is voor jou, maar dat het liedje al duidelijk gerijpt is. Als een oude port. Of een overheerlijke extra gerijpte kaas. Al na een paar keer luisteren kun je je al bijna niet meer voorstellen dat je maar pas kent. Het zit meteen in je systeem. En natuurlijk de bewustwording dat veel liefhebbers dit liedje al decennia kennen maar dat jij als een uitverkorene nu alsnog de opwinding van de eerste ontmoeting mag ervaren. Een eerste tintelende kus van een al lang bekende geliefde.

Dat dus.

Net als bij Late for the sky en Disney girls spat de melancholie eraf. Hearts and bones bezingt Simons liefde voor actrice Carrie Fisher. Het gevoelige lied vertelt over de Werdegang van de liefde. Het begint mooi en prachtig maar loopt op een zeker moment op zijn einde. Wat eens een match was (of leek) is dat niet meer. De liefde als boog waarbij je eerst samen omhoog gaat tot je over de top bent en de relatie zijn neergang beleeft.

“They started a long time ago
The arc of a love affair
Rainbows in the high desert air
Mountain passes
Slipping into stone
Hearts and bones

(…)

And tell me why
Why won’t you love me
For who I am
Where I am

He said ‘cause that’s not the way the world is baby
This is how I love you baby”

Onvoorstelbaar kwetsbaar en breekbaar. Paul Simon op zijn allerbest. Een beetje laat, maar gelukkig toch ontdekt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *