Auteursarchief: Martin Visser

Waarom goede mensen slechte dingen doen

Zijn de medewerkers van Lehman Brothers die uit de school klappen over frauduleuze praktijken slachtoffers? Dat was één van de vragen die ik vrijdagmiddag stelde aan Wies Wagenaar, head of Conduct & Ethics bij ABN Amro, en Femke Koehof, directeur Integriteit en Compliance bij de Nederlandse Spoorwegen. Het was het laatste blok op het Fraude Film Festival. We keken de film Inside Lehman Brothers.

De film biedt eens een andere blik op Lehman en de crisis. Geen reconstructie van het faillissement op 15 september 2008. Geen uitleg van de oorzaken van de wereldwijde crisis. Geen college, geen doemscenario. Maar een verhaal van binnenuit. Welke cultuur binnen de zakenbank leidde tot alle ellende? Twee leidinggevenden en drie hypotheekmedewerkers vertellen hoe ze er langzamerhand achterkwamen dat het goed fout zat bij Lehman en dat er werd gefraudeerd om de steeds hogere omzetdoelen te halen. Lees verder

Elk (vissers)dorp zijn eigen Jos van Rey

Vandaag is de publieksdag van het Fraude Film Festival in Eye. De hele dag zijn er reportages en documentaires te zien over fraude, corruptie en criminaliteit. Een mooi en interessant filmfestival dat vooral heel erg inhoudelijk is.

Met onder meer het OM, de NVWA, EY, Fiod en ABN Amro heeft het evenement grote sponsors. Voor mensen die werken in het toezicht, de compliance, bij justitie en inspectie worden hier nuttige discussies gevoerd naar aanleiding van een film. Lees verder

De sensatie van oude pareltjes ‘ontdekken’

Een nieuwe plaat waar je lang naar uitkeek voor het eerst horen, is een groot genot. Zeker als de plaat erg goed blijkt te zijn. Je weet wel, dat gevoel als er een nieuwe Radiohead uit is. En je luistert elk nummer voor de allereerste keer.

Maar er is een nóg groter genot. Al langer bestaande muziek voor de allereerste keer horen. Liefst muziek van enkele decennia oud. Die sensatie is ongeëvenaard. De allernieuwste Radiohead kent nog niemand, maar oude muziek die je had gemist is muziek die je al wel had kunnen kennen. Maar die op de een of andere manier al die jaren aan je aandacht is ontsnapt. Lees verder

Kleine Janelle is veel te groot voor Paradiso

Je kent ze wel, die opschepperige verhalen van concertgangers. Ach, ik heb U2 nog gezien op de klaverjasavond in Zierikzee. Nou, ik heb de Rolling Stones al eens zien optreden op de braderie van Orvelte.

Niets mooiers dan een wereld-act al te hebben gezien ver voordat die de faam had die die nu heeft. Ik ben tot nu toe niet verder gekomen dan Elbow. Inmiddels een grote band, maar die zag ik dus een keer in het Haagse Paard van Troje. En ik stond op een meter van het podium. Later zag ik de band in Vorst Nationaal in Brussel, een soort Ahoy’, en dat voelde toch anders.

Vermoedelijk kan ik nu een concertervaring toevoegen aan dit schamele rijtje van één: Janelle Monáe. Deze kleine zangeres gaf gisteravond een spetterend concert in Paradiso. En ik kan me niet voorstellen dat ze hier de volgende keer weer staat. Nu al was haar show geschikt voor Ziggo Dome. (Niet dat dat als concertganger nou een vooruitgang is, maar deze kleine dame is allang veel te groot voor zo’n bescheiden zaal als Paradiso.) Lees verder

Het duistere menselijke hart

Soms raak je op internet een beetje verdwaald. Helemaal niet erg, want je kunt altijd wat moois of interessants tegenkomen. Maar zie het later nog maar eens terug te vinden. Zo wist ik zeker dat NRC-columnist Bas Heijne vertelde over Joseph Conrads Heart of darkness in een recent interview waarmee NRC Heijnes rol als vaste zaterdagcolumnist afsloot.

Dat interview door Jannetje Koelewijn is echt een plezier om te lezen. Maar nu ik het weer terugzoek blijkt Conrad helemaal niet ter sprake te zijn gekomen. Blijkbaar ben ik zomaar door gaan klikken naar een andere NRC-interview met Heijne waarin hij ook vertelt over de manier waarop hij columns schrijft en waarin Conrad dus wél ter sprake komt.

Ook dat interview is gemaakt door Jannetje Koelewijn en zij vraagt Heijne naar diens vertaling van Heart of darkness, in 1994. Volgens Koelewijn resoneert in Heijnes columns het ‘sombere mensbeeld’ van dat boek: Lees verder

De euro-tragedie, een ontnuchterend boek

Het is iets na achten in ochtend, Brussel. In de Exki drink ik een koffie en eet ik een chocoladebroodje. Ik zit aan de ene kant van de binnenring, aan de overkant heeft Ashoka Mody overnacht. Ik heb zo een matineus interview met hem.

Mody is Amerikaanse prof die jarenlang op de Europa-afdeling van het Internationaal Monetair Fonds heeft gewerkt. Hij stond onder meer aan de basis van het steunprogramma voor Ierland. Hij is verbonden aan de Brusselse denktank Bruegel, dat wordt bestierd door de zeer eurogezinde Guntam Wolff.

Maar deze Wolff was wel zo sportief om Mody uit te nodigen om zijn boekpresentatie op de burelen van Bruegel te houden. Mody’s boek is net uit en de titel laat niets aan duidelijkheid te wensen over: Euro Tragedy, a drama in nine acts. Lees verder

Trump: liever een verre vriend dan een goede buur

De top met Kim Jung Un geeft een rare nasmaak. De Noord-Koreaanse dictator is een ‘honourable leader’, premier Trudeau van Canada kan branden in de hel. Beter een verre vriend dan een goede buur, luidt blijkbaar het mantra van Donald Trump.

Op de terugweg uit het Canadese Charlevoix liet Trump de G7 mislukken. Hij was al weg, de overige G6 waren er nog. Opmerkingen van Trudeau (‘we laten niet met ons sollen’) was reden voor Trump om zijn handtekening onder het weinig voorstellende communiqué vandaan te halen.

En zijn adviseurs Larry Kudlow en Peter Navarro mochten ondertussen los gaan op de Canadese premier. Volgens de eerste had de Trudeau Trump ‘verraden’. En volgens de tweede was er ‘een speciaal plekje in de hel voor iedere wereldleider die Donald J. Trump op weg naar de uitgang een dolksteek in de rug toebrengt’. Lees verder

AOW-leeftijd stijgt snel… en dat was precies de bedoeling

Actuarissen zijn doorgaans veel slimmer dan ik. Een beetje wiskundig goochelen met demografie gaat al snel mijn pet te boven. Maar als actuaris kun je het ook té ingewikkeld maken.

Daan Kleinloog en Tobias Bastian, partner bij actuarieel adviesbureau Sprenkels & Verschuren, lieten in het FD een bommetje afgaan. Ze hebben berekend dat de AOW-leeftijd op dit moment veel te hard stijgt. De AOW-leeftijd gaat harder omhoog dan de levensverwachting. Wat deze twee actuarissen betreft hoeft de AOW-leeftijd niet al in 2021 naar 67 jaar maar pas in 2022. Lees verder

Pensioendeal is een concept-slikken-of-stikken-akkoord

Fascinerend om te zien wat er op gang komt als er een belangrijk conceptakkoord uitlekt. Vanmorgen bracht ik in De Telegraaf de primeur van het pensioenakkoord tussen vakbond FNV en werkgeversorganisatie VNO-NCW met alle highlights, details en citaten (lees dat hier). Maar betrokkenen ontkennen ten stelligste.

Zowel FNV als VNO-NCW bracht een verklaring uit op hun website. Allemaal in de trant van: we herkennen ons niet in de berichtgeving. VNO had een grappig bericht waarin ‘de ondernemingsorganisatie’ zichzelf met citaten opvoerde:  Lees verder

Speelt Italië nu het eindspel van de euro?

De chaos in Italië is compleet. President Sergio Mattarella weigerde ministerskandidaat Paolo Savona omdat die te eurokritisch zou zijn. De coalitie van de Vijfsterrenbeweging en Lega Nord zijn des duivels. De kans is groot dat er nieuwe verkiezingen komen in het najaar en dat Italië tot die tijd gerund wordt door een technocratische regering.

De Franse president Emmanuel Macron was er wel mee in zijn nopjes. Hij vond dat de president het volste recht had om deze Savona te blokkeren als nieuwe minister van Financiën:

“I simply want to express my regards and support to President Mattarella, who has an essential task, that of his country’s institutional and democratic stability, which he is doing with much courage and a great spirit of responsibility.”

Lees verder