Maandelijks archief: mei 2018

Pensioendeal is een concept-slikken-of-stikken-akkoord

Fascinerend om te zien wat er op gang komt als er een belangrijk conceptakkoord uitlekt. Vanmorgen bracht ik in De Telegraaf de primeur van het pensioenakkoord tussen vakbond FNV en werkgeversorganisatie VNO-NCW met alle highlights, details en citaten (lees dat hier). Maar betrokkenen ontkennen ten stelligste.

Zowel FNV als VNO-NCW bracht een verklaring uit op hun website. Allemaal in de trant van: we herkennen ons niet in de berichtgeving. VNO had een grappig bericht waarin ‘de ondernemingsorganisatie’ zichzelf met citaten opvoerde:  Lees verder

Speelt Italië nu het eindspel van de euro?

De chaos in Italië is compleet. President Sergio Mattarella weigerde ministerskandidaat Paolo Savona omdat die te eurokritisch zou zijn. De coalitie van de Vijfsterrenbeweging en Lega Nord zijn des duivels. De kans is groot dat er nieuwe verkiezingen komen in het najaar en dat Italië tot die tijd gerund wordt door een technocratische regering.

De Franse president Emmanuel Macron was er wel mee in zijn nopjes. Hij vond dat de president het volste recht had om deze Savona te blokkeren als nieuwe minister van Financiën:

“I simply want to express my regards and support to President Mattarella, who has an essential task, that of his country’s institutional and democratic stability, which he is doing with much courage and a great spirit of responsibility.”

Lees verder

Waarom ‘monsieur le facteur’ wél eerder met pensioen mag (misschien)

Kleuteronderwijzer, zeeloods, luchtverkeersleiders, spoorleggers, vuilnisophalers, militairen, brandweermannen, postbodes. Zomaar een greep uit de lijst zware beroepen die minister Daniel Bacquelaine van Pensioenen heeft opgesteld met de Belgische vakbonden. Deze beroepen komen uit de lijst voor overheidspersoneel, aan eenzelfde lijst voor de private sector wordt nog gewerkt.

België is een paar stappen verder met de zware beroepen-discussie dan Nederland. Bij ons is dit debat dood verklaard. Mensen in een fysiek of mentaal zwaar beroep eerder AOW gunnen is onmogelijk gebleken. Wie wel en niet een zwaar beroep heeft, is nogal arbitrair. Minister Wouter Koolmees van Sociale Zaken is dan ook niet van plan die discussie te heropenen naar aanleiding van de ontwikkelingen bij onze zuiderburen, zo laat hij via zijn woordvoerder weten:

“In Nederland is sinds 2009 geprobeerd te komen tot een regeling voor een groep mensen met een zwaar beroep. Door opeenvolgende kabinetten én door sociale partners is geconcludeerd dat een regeling voor zware beroepen niet valt uit te werken. Zowel inhoudelijk als in de uitvoering zijn er sterke beperkingen. Een definitie kan niet goed worden afgebakend en is daardoor onbeheersbaar en lastig uitvoerbaar.”

In België proberen ze het tóch. Overigens is het daar nog lang geen gedane zaak, want de Vlaamse coalitiegenoten (Open VLD en N-VA) van de minister van Pensioenen hebben de lijst nog niet aanvaard. Zij vrezen dat het pensioensysteem veel te ruimhartiger wordt met zo’n lange lijst van zware beroepen. Lees verder

Is reizen het nieuwe roken?

Freek Vonk zat aan tafel bij Humberto Tan. Hij vertelde over de reizen die hij had gemaakt voor zijn programma. Op welke bijzondere plekken hij was geweest, welke speciale dieren hij had gezien. Gorilla’s? O, die heb ik ook gezien, zei een andere tafelgast. O, ik ook. Ik ook. Bijzondere walvissen? Ook gezien, reageerde opnieuw een tafelgast. Ik ook. Ik ook.

Een wonderlijk gesprek werd het. Vonk gaat er prat op dat hij op de bijzonderste plekjes op aarde komt, maar een willekeurige tafel gasten kan zo met hem meepraten. Been there, done that. Vonks wilde avonturen waren in een oogwenk teruggebracht tot niet zo bijzonder massatoerisme. Waar Vonk komt, komen wij ook.

De laatste jaren ga ik op vakantie naar Frankrijk, Texel, Limburg of Engeland. Overzichtelijke vakanties, want jonge kinderen. Stiekem hoop op de tijd dat we met een camper door de Verenigde Staten kunnen rijden, naar Zuid-Afrika kunnen gaan of die gedroomde trip naar Nieuw-Zeeland kunnen maken. Vakanties uit de tijd van voor de kinderen. Toen kon in principe alles. In mijn geval was dat niet altijd zo heel erg avontuurlijk, maar in principe was alles bereikbaar en haalbaar. Lees verder

Italië krijgt een nieuwe munt

Italië krijgt een nieuwe regering bestaande uit de twee uitersten op het politieke spectrum: de Vijfsterrenbeweging en Lega Nord. Het doet Brussel beven, en terecht. Wat deze combinatie op kan leveren? Veel euroscepsis en marchanderen met de Europese regels. Als deze combinatie een lang leven beschoren is, dan wordt het feest in Europa.

In de reeks aan nieuwe plannen valt eentje in het bijzonder op: de introductie van mini-BoT’s. Dat klinkt onschuldig (want technisch), maar dit plan zou kunnen leiden tot de invoering van een nieuwe munt naast de euro. Een BoT is kortlopend schatkistpapier, Buono ordinario del Tesoro, een treasury. Een variant op de staatsobligatie. Maar deze mini-BoT’s gaat de nieuwe regering inzetten als betaalmiddel. (Lees hierover onder andere de Financial Times, ZeroHedge en een eerder nieuwsbericht van Reuters.) Lees verder

Verschrikkingen van oorlog in beeld

Als je woont in de Maria Austriastraat, dan kun je een tentoonstelling van Maria Austria natuurlijk niet aan je voorbij laten gaan. Dankzij de straatnamen op IJburg heb ik nieuwe fotografen leren kennen (Eva Besnyö, Sem Presser) waaronder dus ook deze Maria Austria. Het Joods Historisch Museum wijdt een expositie aan leven en werk van deze Joodse vrouw en die bleek zeer de moeite waard.

Ze is geboren in 1915 als Marie Karoline Oestreicher in Tsjechië, volgde in de jaren dertig een opleiding tot fotograaf in Wenen en verhuisde in 1937 naar Nederland omdat er toen al maatregelen tegen Joden werden ingevoerd in Oostenrijk. In Nederland ging ze verder onder de naam Maria Austria, moest tijdens de Tweede Wereldoorlog onderduiken, ging in het verzet en overleefde gelukkig de oorlog. Lees verder

Juncker, man van het volk *ahum*

Een stem op Viktor Orbán is een stem op Jean-Claude Juncker. Dat klinkt belachelijk. En toch is het zo.

Juncker is de ras-Europeaan. De voorzitter van de Europese Commissie is de belichaming van de Europese gedachte. De Hongaarse premier Orbán lapt Europese waarden juist aan zijn laars met zijn pogingen om de persvrijheid en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te beknotten.

Toch is dit democratie op z’n Europees. Bij de vorige Europese verkiezingen wilden de fracties in het Europees Parlement graag een Spitzenkandidat, een kandidaat-Commissievoorzitter die automatisch die topjob zou krijgen als zijn fractie de grootste werd. De Europese Volkspartij (een soort reuze-CDA) was zoals altijd de grootse en leverde Jean-Claude Juncker.

Een meerderheid van het Europees Parlement is dik tevreden over deze procedure. EVP-leider Manfred Weber zei dat laatst nog in de Volkskrant. Wat hem betreft wordt dit geslaagde experiment bij de komende verkiezingen voortgezet:

“Nu krijg ik in heel Europa van journalisten vragen over mogelijke kandidaten en hun programma. Vandaag weet iedereen dat het over macht gaat, over wie de EU politiek gaat leiden. Eerlijk gezegd ben ik het een beetje zat dat ik dingen moet uitleggen die elders volstrekt normaal zijn. Je hebt een kandidaat, je hebt een programma en de kiezers maken een keus. Zo kiezen we de Duitse kanselier en de Nederlandse premier. Waarom zou dit niet zo zijn in de Europese verkiezingen?”

Dat regeringsleiders als Angela Merkel en François Macron liever zelf de Commissievoorzitter aanwijzen, deert Weber niet. Wie deze machtsstrijd gaat winnen? Lees verder

Dolende ziel

Ik dacht vooraf dat ik medelijden zou krijgen met haar, maar dat was niet zo. Híj bleek de meelijwekkende figuur te zijn in deze film. A ghost story (2017) vertelt het verhaal van een jong stel dat op het punt staat te verhuizen. Plotseling krijgt hij een auto-ongeluk en blijft zij alleen achter. Zij moet haar verdriet verwerken, maar uiteindelijk gaat haar leven door.

Hij – en dat is het bijzondere aan deze film van David Lowery – gaat verder door het ‘leven’ als spook. Hij is een dolende ziel die in het vertrouwde huis blijft hangen. Geen special effects, gewoon een man met een laken over zijn hoofd met twee gaten erin. En ondanks die simpele aanpak voel je met hem mee. Vanuit een hoek van de kamer bekijkt hij het leven van zijn vriendin. En als zij uiteindelijk verhuist, maakt hij de levens van vele anderen mee in hun huis.

Ik zal niet teveel verraden, de film maakt onverwachte wendingen die overigens niet allemaal even geslaagd zijn. Maar dat diep melancholische gevoel heeft de maker goed weten op te roepen. Het spook leeft eeuwig en een eeuw duurt even lang als een minuut. En andersom. Die tergende eeuwigheid, het knagende gevoel van gemis, de aanhoudende rouw, het is allemaal prachtig gevangen in deze film.

Je moet je overgeven aan de eenvoudige vormgeving van man met laken, maar dan krijg je veel terug. Prachtige langdurige shots die door hun duur zeer beklemmend zijn. Schitterende muziek die perfect past bij deze melancholische trip. Het is een zeer geslaagde film geworden over eeuwigheid, herinnerd worden, liefde en rouw.